10.26.2012

İnsanlar bana kolay inanıp güvendiğim için aptal diyor. Benim gözlerimin içine bakıp sana gerçekten değer veriyorum diyen birine inanmamam için hiçbir nedenim yok. Yaşadığım onca şeye rağmen hem de. Yanında mutlu hissettiğim insana inandım, pişman da değilim. Neden olayım ki? Çok acayip insanlarla kesişiyor yollarımız, belki normal şartlar altında tek kelime edemeyeceğimiz adamla saatlerce konuşurken buluveriyoruz kendimizi. İkimize de yabancı bir dilde mesela, ikimize de yabancı bir ülkede. Yalan söylemek için hiçbir sebebiniz yok, karşınızdakini herhangi bir şeye inandırmaya ihtiyacınız yok. Bir daha görüşmeyeceksiniz muhtemelen. (Evet herkes çok sever bir daha görüşmek için söz vermeyi ama bunu çok az gerçekten çok az insan yapabilir. Ben yapabilecek çılgın azınlıktayım.) İnsanlar kötü niyet aramaya çok meraklı. İnsanlar insanların her şeyi kötü niyetle yaptığına inanmaya çok meyilli.
Bazı anılar kimlere ne kadar ayrıntılı anlattığımızı söylersek söyleyelim sadece bizimle kalacak. Sadece o gece orada olan o 2 kişi bilecek neden o kadar çok gülüp sonra ağlamaya başladıklarını. Ve herkes ne kadar yalan derse desin sadece o 2 kişi inanacak anlatılan her şeyin hayatlarında duydukları en doğru şey olduğuna. Bazı şeyler sadece o an orada olan 2 kişiye ait olacak. Ve bu 2 kişi bir daha gerçekten hiç görüşmese hatta konuşmasa da o anlar akıllarına gelince hafif gülümseyecek ve sevgiyle selamlayacak uzaktakini. Uzaktaki bunu hissedip tekrar minnettar olacak o kahkahalara. Böyle güzel şeylere inanınca hayat çok daha güzel aslında. Hadi siz de işgüzarlığı bırakın da inanın.
Selam sana uzaktaki.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder