antalyada rekora koşuyorum..

burda bana ayrılan sürenin sonuna geldik.3 yıl bitti.ve ben hayatımda hiçbir yerde 3 yıldan fazla kalmadım.bir çeşit yaşam tarzı aslında.taşınırsın,insanlara ve yaşadığın yere alışırsın ve tekrar taşınırsın.geride bıraktıklarını özlersin ilk zamanlar,sonra yenileri eskitip onlara da alışırsın.ve tekrar taşınırsın.
bundan nefret ettiğimi düşünüp ilerde yerleşik yaşama geçeceğimi düşünürdüm hep.ama dün burdan delicesine sıkıldığımı farkedip 'yeni kız' olmak istedim birden.her şeye yeniden başlamak için,kendimi farklı tanıtmak için bir şans daha istiyorum sadece.insanların seni tanımasını beklemek ve onları tanımaya çalışmak öyle zordur ki aslında.
ben melis y.3 yılda bir taşınırım ve buna feci şekilde alıştım.türkiyenin dört bir yanında adını bile hatırlamadığım,taşındıktan sonra görüşmeyi asla beceremediğim bir sürü arkadaşım var.araştırmalarıma göre, çoğu beni uzaklardan gelip uzaklara dönen garip bir kız olarak hatırlıyor.hiç biri için vazgeçilmez olamadım.şimdiki halimi görenler hiç değişmeğimi iddia ediyor.hatırlamadıklarını söylemekten utanıyor olmalılar.evrim geçirdiğimi çok iyi biliyorum çünkü.ilerde çocuklarıma gösterip ''bak bu benim 30 yıllık arkadaşım'' diyebileceğim kimsem de yok.ki zaten böyle demek istediğimi de sanmıyorum.
antalyada 4. yıla girerken vay be diyorum kendi kendime yine iyi idare ettim.